Sosyal Medya Hesaplarımız


How Gandhi Became Gandhi

“Great Soul” concentrates on what he calls Gandhi’s “evolving sense of his constituency and social vision,” and his subsequent struggle to impose that vision on an India at once “worshipful and obdurate.”.. by Geoffrey C. Ward

Some years ago, the British writer Patrick French visited the Sabarmati ashram on the outskirts of Ahmedabad in the Indian state of Gujarat, the site from which Mahatma Gandhi led his salt march to the sea in 1930. French was so appalled by the noisome state of the latrines that he asked the ashram secretary whose job it was to clean them.

A sweeper woman stopped by for an hour a day, the functionary explained, but afterward things inevitably became filthy again.

But wasn’t it a central tenet of the Mahatma’s teachings that his followers clean up after themselves?

“We all clean the toilets together, on Gandhiji’s birthday,” the secretary answered, “as a symbol to show that we understand his message.”

Gandhi had many messages, some ignored, some misunderstood, some as relevant today as when first enunciated. Most Americans — many middle-class Indians, for that matter — know what they know about the Mahatma from Ben Kingsley’s Academy Award-winning screen portrayal. His was a mesmerizing performance, but the script barely hinted at the bewildering complexity of the real man, who was at the same time an earnest pilgrim and a wily politician, an advocate of celibacy and the architect of satyagraha (truth force), a revivalist, a revolutionary and a social reformer.

It is this last avatar that interests Joseph Lelyveld most. “Great Soul” concentrates on what he calls Gandhi’s “evolving sense of his constituency and social vision,” and his subsequent struggle to impose that vision on an India at once “worshipful and obdurate.” Lelyveld is especially qualified to write about Gandhi’s career on both sides of the Indian Ocean: he covered South Africa for The New York Times (winning a Pulitzer Prize in 1986 for his book about apartheid, “Move Your Shadow”), and spent several years in the late 1960s reporting from India. He brings to his subject a reporter’s healthy skepticism and an old India hand’s stubborn fascination with the subcontinent and its people.

This is not a full-scale biography. Nor is it for beginners. Lelyveld assumes his readers are familiar with the basic outlines of Gandhi’s life, and while the book includes a bare-bones chronology and is helpfully divided into South African and Indian sections, it moves backward and forward so often, it’s sometimes harder than it should be to follow the shifting course of Gandhi’s thought.

But “Great Soul” is a noteworthy book, nonetheless, vivid, nuanced and cleareyed. The two decades Gandhi spent in South Africa are too often seen merely as prelude. Lelyveld treats them with the seriousness they deserve. “I believe implicitly that all men are born equal,” Gandhi once wrote in the midst of one of his campaigns against untouchability. “I have fought this doctrine of superiority in South Africa inch by inch.”

It actually took a long time for the Mahatma to turn that implicit belief into explicit action, Lelyveld reminds us. When Mohandas Karamchand Gandhi arrived in Durban from Bombay in 1893, he was a natty 23-year-old British-trained lawyer, hired to help represent one wealthy Muslim Indian trader in a dreary civil suit against another, and primarily interested in matters of religion and diet, not politics: in an early advertisement he proclaimed himself an “Agent for the Esoteric Christian Union and the London Vegetarian Society.” But, Lelyveld writes, “South Africa . . . challenged him from the start to explain what he thought he was doing there in his brown skin.”

Initially, Gandhi was simply affronted that discriminatory laws and bigoted custom lumped educated well-to-do Indians like him with “coolies,” the impoverished mine, plantation and railroad workers who made up the bulk of the region’s immigrant Indian population. The nonviolent campaigns he waged to bring about equality between Indians and whites over the next 20 years would lead him — slowly and unsteadily, but inexorably — to advocate equality between Indian and Indian, first across caste and religious lines and then between rich and poor. (His identification with the aspirations of black people would not come until long after he had left Africa.)

As Lelyveld shows, the outcomes of Gandhi’s campaigns in South Africa were neither clear-cut nor long-lasting: after one, his own supporters beat him bloody because they thought he’d settled too quickly for a compromise with the government. But they taught him how to move the masses — not only middle-class Hindu and Muslim immigrants but the poorest of the poor as well. He had, as he himself said, found his “vocation in life.”

Soon after returning to India in 1915, Gandhi set forth what he called the “four pillars on which the structure of swaraj” — self-rule — “would ever rest”: an unshakable alliance between Hindus and Muslims; universal acceptance of the doctrine of nonviolence, as tenet, not tactic; the transformation of India’s approximately 650,000 villages by spinning and other self-sustaining handicrafts; and an end to the evil concept of untouchability. Lelyveld shrewdly examines Gandhi’s noble but doomed battles to achieve them all.

He made a host of enemies along the way — orthodox Hindus who believed him overly sympathetic to Muslims, Muslims who saw his calls for religious unity as part of a Hindu plot, Britons who thought him a charlatan, radical revolutionaries who believed him a reactionary. But no antagonist was more implacable than Bhimrao Ramji Ambedkar, the brilliant, quick-tempered untouchable leader — still largely unknown in the West — who saw the Mahatma’s nonviolent efforts to eradicate untouchability as a sideshow at best. He even objected to the word ­Gandhi coined for his people — “Harijans” or “children of God” — as patronizing; he preferred “Dalits,” from the Sanskrit for “crushed,” “broken.”

Sometimes, Gandhi said Indian freedom would never come until untouchability was expunged; sometimes he argued that untouchability could be eliminated only after independence was won. He was unapologetic about that kind of inconsistency. “I can’t devote myself entirely to untouchability and say, ‘Neglect Hindu-Muslim unity or swaraj,’ ” he told a friend. “All these things run into one another and are interdependent. You will find at one time in my life an emphasis on one thing, at another time on [an]other. But that is just like a pianist, now emphasizing one note and now [an]other.” It was also like the politician he said he was, always careful to balance the demands of one group of constituents against those of another.

As Lelyveld has written in “Move Your Shadow,” “Gandhi had hoped to bring about India’s freedom as the moral achievement of millions of individual Indians, as the result of a social revolution in which the collapse of alien rule would be little more than a byproduct of a struggle for self-reliance and economic equality.” Foreign rule did collapse, in the end, “but strife and inequality among Indians ­worsened.”

Gandhi is still routinely called “the father of the nation” in India, but it is hard to see what remains of him beyond what Lelyveld calls his “nimbus.” His notions about sex and spinning and simple living have long since been abandoned. Hindu-Muslim tension still smolders just beneath the uneasy surface. Untouchability survives, too, and standard-issue polychrome statues of Ambedkar in red tie and double-breasted electric-blue suit now outnumber those of the sparsely clothed Mahatma wherever Dalits are still crowded together.

Gandhi saw most of this coming and sometimes despaired. The real tragedy of his life, Lelyveld argues, was “not because he was assassinated, nor because his noblest qualities inflamed the hatred in his killer’s heart. The tragic element is that he was ultimately forced, like Lear, to see the limits of his ambition to remake his world.”

Nonetheless, Lelyveld also writes, while he may have “struggled with doubt and self until his last days,” Gandhi “made the predicament Kişisel Gelişim Merkezi’nin kısaltmasıdır. Türkçedeki ilk kişisel gelişim ve sosyal başarı portalıdır. Yazar Mümin Sekman tarafından yayın hayatına sunulmuştur. 2000 yılında yayına başlayan site, 19 yıldır kesintisiz bir şekilde geliştirici yayınlarına devam etmektedir. Sitenin yıllık ziyaretçi sayısı 5.000.000 kişiyi aşmaktadır. İçeriği uzman bir ekip tarafından özenle hazırlanmaktadır.

Yorum yapmak için tıklayın

Varsa Yorumunuz?

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


Tarihin ilk hackerıyla tanışmak ister misiniz?

mıt, bilgisayar şifresi kıran ilk hacker, allan scherr

Bilgisayar çağı boyunca birçok şifreleme yöntemi geliştirildi ve kırıldı. Peki bu şifreler hayatımıza ne zaman girdi? İşte bir bilgisayarın şifresini kıran ilk insan Allan Scherr ve hikayesi…

Allan Scherr: Bilgisayar şifresi kıran ilk hacker

1962 yılında ABD’nin en prestijli üniversitelerinden Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’ndeki (MIT) bilim insanları bilgisayarların güvenliği için yeni bir sistem geliştirdi: Şifre.

Zaman paylaşımlı işletim sistemini (CTSS) kullanan MIT’li araştırmacılar, o dönem bilgisayarları paylaşmak zorundaydı ve kullanım süreleri kısıtlıydı.

Farklı kullanıcıların dünyanın farklı yerlerinden ve bir telefon ağı aracılığıyla girdiği sistemi sömürenler de yok değildi.

Nihayetinde her çalışana sisteme erişmesi için kişisel bir şifre verilmesine karar verildi.

Günümüzde bilgisayar ve internet teknolojileri için güvenlik olmazsa olmaz. 1960’lı yıllarda ise şifre kavramı bilgisayar dünyası için çok yeniydi.

Tüm şifrelere giden dosya

Bilgisayar bilimci Fernando Corbató’nun geliştirdiği bu sistemle bilgisayara girenler, kendilerine ayrılan süre bittiğinde sisteme yeniden giriş yapamıyordu.

Ancak her güvenlik sistemi gibi bunu da istismar edecek biri çıktı: MIT’de yüksek lisans eğitimini sürdüren genç bilgisayar bilimci Allan Scherr.

Scherr, yüksek lisans tezi için bu sistemin performansını ölçmeliydi. Ancak toplamda sadece 10 saati vardı:

“Bu sistemdeki farklı değişkenleri ölçebilmem için özel erişim iznim vardı. Yaklaşık 30 simulasyon hazırlamalıydım ama bana ayrılan süre çok azdı. Daha çok süre istedim ve reddettiler. Ben de bana ayrılan süreyi sıfıra indirmenin yolunu buldum.”

Scherr önce tüm şifrelerin toplandığı ‘Gizli kullanıcı şifreleri’ isimli dosyayı buldu. Dosya isminde ‘gizli’ kelimesi özellikle tersten yazılmıştı.

Kimsenin haberi bile olmadan bu dosyayı yazdırmanın bir yolunu bulan Scherr, sistemde kullanılan tüm kişisel şifrelerin bir kopyasına sahip oldu.

“Artık sisteme istediğim zaman ve sürede girebiliyordum” diyen Scherr, arkasını kollaması için bir de suç arkadaşı buldu.

Programın finansal yöneticisine sus payı olarak şifrelerin listesini el altından vermeyi teklif etti, o da kabul etti.

Scherr patronlarından bazılarının sistemlerini hacklemekle kalmayıp, arkasında onlarla dalga geçen mesajlar bırakıyordu.

‘Kafamı bir sürü şifreyle doldurmaktan hoşlanmıyorum’

1960’lu yıllardan sonra şifre kullanımı günlük hayatın bir parçası olmaya başladı.

Hava limanlarında da yolcu bilgilerine erişim için şifreler kullanılmaya başlandı. 1970’li yıllarda artık banka müşterileri hesap bilgilerine bu sistemle ulaşıyordu.

1980’lere gelindiğinde şifre gerektiren paylaşımlı bilgisayarların kullanımı yaygınlaştı.

Şifre, ekmek ve su gibi en temel ihtiyaçlarımızdan biri haline geldi.

Scherr’e göre, bir gün uyanıp da kendi yaşamımıza erişimimizin engellendiğini öğreneceğimiz yakın:

“Bence şimdiden bunu yaşıyoruz. Telefona pin kodunu birkaç kez yanlış giriyoruz, telefon devre dışı kalıyor.”

MIT’yi bitirdikten sonra 30 yıla yakın IBM teknoloji şirketinde çalışan Scherr, IBM’in yazılım sistemi ve uygulama ve mini bilgisayarlarla iletişim ağını geliştiren kişiydi.

Peki bilgisayar endüstrisinin ilk hackerlarından Scherr, başkalarının onun şifresini kırmasını nasıl engelliyor?

‘Kırılamaz şifre’nin formülü ne olabilir?

Sherr’in yanıtı şaşırtıcı:

“Kafamı bir sürü şifreyle doldurmaktan hoşlanmıyorum.

“Ezberlediğim uzun ve karmaşık tek bir şifre var, tüm şifrelerimi yöneten bir uygulamaya girmemi sağlıyor.”


Okumaya devam et


Mutlu olma korkusu: Çerofobi nedir?

mutluluk korkusu, Manşet, çerofobi nedir, çerofobi belirtileri

Mutlu olmayı hak etmediğinizi mi düşünüyorsunuz? Eğer mutlu olursanız bunun olumsuz sonuçlar doğuracağına mı inanıyorsunuz? O zaman siz de mutluluk fobisine sahip olabilirsiniz. İşte çerofobi olarak da bilinen mutluluk korkusu hakkında her şey…

Mutluluktan korkmanın diğer adı: Çerofobi

Çerofobi, hakkında pek konuşulmasa da oldukça yaygın olduğu düşünülen bir sorun. Mutluluk korkusu diye bilinen bu kaygı türü, insan hayatını çekilmez bir hale getirebiliyor. Tedaviye başlamak için, önce geçmişinizi eşelemeniz gerekiyor.

Bir şeyin gerçek olamayacak derecede iyi göründüğünü hissettiğinizde, yani son zamanlarda sizin yararınıza birçok şey yaşandığını fark ettiğinizde, bu durum şüpheli mi görünüyor?

Kimi insanlar bu duyguyu aşamaz ve iyi şans, zihinlerinde bir uğursuzluğa dönüşür.

Akıldışı bir nefret duygusuna sahip olan insanlar, “Çerofobi” adı verilen bir olgudan mustariptir. Bu terim “keyifliyim/neşeliyim” anlamına gelen “chairo” kelimesinden türemiştir. Temel anlamda, (bu kişilerin) eğlenceli bir şeye katılmaya korkması anlamına gelir.

Korkutucu olan şey aktiviteler değil; şayet (eğlenceye) katılırsanız, mutlu ve kaygısız durumdayken korkunç bir şey olacağı korkusudur.

Çerofobi yaygın biçimde kullanılmıyor ya da iyi tanımlanmamış bir terim ve ruh sağlığı durumlarının teşhisinde temel kaynak olan (ABD’de kullanılan) ‘Zihinsel Bozukluklar Tanısal ve Sayısal Kılavuzu’nun  (DSM-5) son baskısında mevcut değil.

Ancak Healthline adlı siteye göre, kimi tıp uzmanları Çerofobi’yi bir kaygı biçimi olarak sınıflandırıyor.


Büyük ihtimalle çerofobisi olan biri her an için üzüntü yaşamıyor, yalnızca mutluluk yaşatabilecek olaylardan ve etkinliklerden kaçınıyor.

Healthline’ın aktardığına göre, bozukluğun kimi işaretleri şunlar:

– Bir sosyal buluşmaya davet edildiğinde endişe hissi.

– Kötü bir şeyin gerçekleşeceği korkusundan dolayı olumlu yaşamsal değişimler sağlayabilecek fırsatları görmezden gelme.

– “Eğlenceli” etkinliklere katılmayı reddetmek.

– Mutluluğu düşünmenin kişiyi kötü veya fena birisi yapacağı düşüncesi

– Mutluluğu düşünmenin kötü bir olayın gerçekleşeceği anlamına geldiğine inanmak

– Mutluluğu göstermenin, sizin ya da aileniz veya arkadaşlarınız için kötü olduğuna inanmak.

– Mutlu olmaya çabalamanın zaman ve enerji kaybı olduğunu düşünmek.

Psikiyatrist Carrie Barron, ‘Psychology Today’ adlı sitede yayınlanan bir blog yazısında, “zevk alma korkusu” biçiminde tanımlanan “Hedonofobi” ya da Çerofobi yaşayan insanlarla ilgili olası sebepleri ele alıyor.

“Bugünlerde, mutluluk arayışını konu alan birçok konuşma var,” diye yazmış.

“Bir insanın bu pozitif duygudan korkması olağandışı görünebilir. Şayet çocukluk dönemine dayanan bir mutluluk/ceza ilişkisinden kaynaklanıyorsa, düşündüğümüzden çok daha yaygın olabilir.”


Örneğin, sevdiğiniz bir insanla veya belirli bir olayla ilişkilendirdiğiniz olumsuz bir deneyim ile çatışma yaşama korkusundan kaynaklanıyor olabilir. Mutluluk verici bir olayın hemen ardından kötü şeyler yaşamışsanız, buna karşı bir direnç geliştirebilirsiniz.

Barron, “Eğer zevk almaktan hoşlanmıyorsanız, bunun sebebi yol üzerinde bir yerde öfke, ceza, aşağılama ya da hırsızlığın -zevki siz hak etseniz de onlar ele geçirmiş ve- sevincinizi öldürmüş olması mümkün,” diye ekliyor. “Artık bunu hissetmekten korkuyorsunuz; zira, ardından bir hayal kırıklığı geliyor.”

Metro haber sitesinin gerçekleştirdiği bir söyleşide, blog yazarı Stephanie Yeboah, kendi deneyiminden çerofobi ile yaşamanın neye benzediğini anlatıyor:

“Bu, mutluluğun uzun sürmeyeceğini hissetmeniz nedeniyle tam anlamıyla bir ümitsizlik hissi yaşatıyor; bu ise, bir şeye dâhil olmaktan veya aktif biçimde bir şeyler yapmaktan kaygı duymanıza neden oluyor.

“Mutluluk korkusu, bir kişinin aralıksız olarak mutsuzluk içinde yaşadığı anlamına gelmiyor. Benim durumumda, çerofobi, travmatik olaylar nedeniyle daha da kötüleşti ve tetiklendi. Kazanılan bir kampanyayı kutlamak, zor bir görevi tamamlamak ya da bir müşteriyi kazanmak gibi şeyler bile huzursuz hissettiriyor.

Yeboah’ın çok da faydalı olmadığını ifade ettiği çerofobi tedavisi, kimi durumlarda depresyon sorununu tedavi etmekle karıştırılabiliyor.

“Çerofobi hakkında çok fazla kaynak olmadığı için yapabileceğim pek bir şey yok, bu yüzden sadece onunla yaşamaya devam ediyorum ve mümkün olduğu kadar onu düşünmekten kaçınıyorum.”


Barron, geçmişinizi eşelemenin başlangıç için iyi bir yer olduğunu, bu sayede olumsuz sonuçlardan korkmaksızın, keyfince zaman geçirmeye, eğlenmeye ve mutluluğa karşı tolerans göstermeyi deneyebileceğinizi söylüyor.

Bilhassa, iç-görü odaklı psikoterapi ve bilişsel davranışçı terapiler gibi tedavilerin, insanların sebepleri idrak etmede, ayrıca zevk ve acı arasında kurdukları olumsuz bağlantıları çözme noktasında yararlı olduğunu söylüyor.

Çerofobi ile uğraşmak, her şeyden öte, düşünme biçiminizi değiştiriyor. Şayet aynı sorunu yaşadığınızı düşünüyorsanız, büyük ihtimalle, geçmişte yaşanan bir çatışma ya da travma sebebiyle ortaya çıkan bir savunma mekanizmasıdır.

Sorunlarınız üzerinde çalışmak zaman alır; fakat tedavi ile bunu geçmişte bırakacak, mutluluğun tadını çıkaracak ve işte o anda yaşamaya başlayabileceksiniz.

Yazar: Lindsay Dodgson
Çeviren: Tarkan Tufan

Okumaya devam et


2019’un rengi belli oldu!

renk trendleri, pantone 2019, canlı mercan rengi, 2019 yılının rengi

Bu renk insana yaşama sevinci aşılıyor. Her bakışta farklı algılanan rengin sırrı ise denizin derinliklerinde gizli… Yeni yılda bu rengi sıkça görmeye hazır olun! İşte 2019’un rengi …

Pantone, 2019’un rengini açıkladı: Yaşama sevinci aşılıyor

Pantone Renk Enstitüsü her sene seçtiği yılın rengiyle pek çok sektörde kullanılan renk trendlerine ilham oluyor.

Pantone Renk Ensititüsü,  2019 yılının renginin, PANTONE 16-1546 Living Coral, yani  “canlı mercan” olduğunu açıkladı. Her bakışta farklı algılandığı söylenen “canlı mercan” renginin bakıldığı zaman insana yaşama sevinci aşıladığı düşünülüyor. Enstititü, her yıl renk belirlerken, topluma umut aşılayacak ve iç açacak renkler seçmeye özen gösterdiğini belirtti.

Son 20 yıldır insanların satın alma eğilimlerini, moda, mimarlık, dekorasyon ve ürün geliştirme stratejilerini yönlendiren renk trendlerini belirleyen Pantone Renk Enstitüsü, 2019 yılında canlı mercan renginin pek çok alanda karşımıza çıkacağını belirtiyor.

“Canlı mercan” hakkında yapılan yorumlardan biri de bu rengin her an karşılaşılabilecek bir renk olmayışı. Genel olarak denizin derinliklerinde yaşayan ıstakoz, karides, yengeç gibi hayvanlarda görülebiliyor. Bu sebeple insanlarda merak uyandırdığı ifade ediliyor.


Okumaya devam et